เด็กชายในเงา9

บทที่ 9

มรดกของพ่อ

ในเช้าวันใหม่ที่มีน้ำค้างหมอกลงเป็นพื้นหญ้าอากาศรอบข้างนั้นมันเย็นจับขั้วหัวใจ  เช้าวันใหม่แกะ ตื่นเช้าขึ้นมารอดูตอนแม้น  มาบิณฑบาตรอแล้วรอเล่า  หลวงตาแม้นก็ไม่มาสักที  จนจนกระทั่งสาย  เเกะคิดว่าหลวงตาคงไม่มาแล้วล่ะจึงเดินคอตกกลับเข้าไปในบ้านพร้อมกับถุงย่าม  ใบสีเหลืองที่หลวงตาแมนเลยให้แกะไว้  แกะหนึ่งพักใต้ต้นมะยมจนหายไอ้ตูบเจ้าประจำ  มันก็เดิน   เตาะเเตะๆ  เข้ามาหาเเกะอย่างไม่รีรอๆ  แต่เเกะก็ไม่ได้เล่นกับไอ้ตูบเเต่ประการใด

           เเกะคิดในใจว่าทำไมหลวงตาแมันไม่มาบิณฑบาต  แต่สักพักก็คิดขึ้นได้ว่าทำไมไม่มีใครมารอใส่บาตรหลวงตาแม้นเลย  เเกะจึง เดินเข้าไปในบ้านด้วยความร้อนรนเพื่อที่จะดูว่าวันนี้นั้นเป็นวันอะไร

โอ้คุณพระ!!  วันนี้เป็นวันพระนี่เอง

ไอ้เเกะอุทานขึ้นอย่างเต็มเสียงพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

       ขณะนั้นไอ้เเกะ ก็เหลือบไปเห็นกล่องใบเก่าๆ  ที่วางอยู่ใต้บรรได  กล่องมีลักษณะเป็นกล่องไม้สิ่งที่มี หยากไย่ติดอยู่เต็มไปหมด  เเกะเลยตัดสินใจพี่จะเปิดดู  เมื่อเปิดดูจึงพบว่าข้างในกล่องนั้นมีกระดาษวางซ้อนกันสองถึงสามแผ่นพร้อมทั้งสองจุดหมายที่วางอยู่ข้างๆ  ถึงตัวกล่องจะเก่ามากแล้วแต่ภายในกรงนั้นดูสะอาดเหมือนว่าถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีภายในตัวกล่องสีชมพูสะดุดตาแกะยิ่งนัก  มันเป็นซองจดหมายที่เขียนถึงใครสักคนหนึ่งแกะเลยตัดสินใจเปิดมันออกมาอ่าน  เนื้อหาในนั้นไม่ได้กล่าวถึงอะไรมากมายนักแต่ในตอนท้ายได้กล่าวถึงเด็กชายที่ลงท้ายด้วยชื่อของเเกะ   เเกะจึงพอทราบว่ากล่องใบนี้เป็นของพ่อแม่ที่ทิ้งไว้ให้  เรื่องกล่องภายใต้ซองจดหมายมีซองสีน้ำตาลเก่าๆ  ที่ถูกเก็บเป็นอย่างดี   พอเเกะเปิดออกมาพบว่าภายในสองสีน้ำตาลนั้นเป็นโฉนดที่ดินขนาดหนึ่งไร่  ที่พ่อแม่เก็บเงินและซื้อไว้  เมื่อตอนยังเป็นหนุ่มสาว  เเกะได้แต่ยิ้มทั้งน้ำตาคิดถึงพ่อกับแม่ใจจะขาดแต่ก็ไม่อาจเป็นความจริงได้  แกะจึงบอกกับ ตัวเองว่าที่ดินผืนนี้ถือเป็นมรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อกับแม่นั้นทิ้งไว้ให้

                             ************************************************************