เด็กชายในเงา 7

บทที่  7

ไอ้แกะ!

          วันศุกร์ตอนเย็นๆ ดวงตะวันก็เริ่มคล้อยใกล้พื้นดินเต็มที  หลวงตาแม้นเดินดูบริเวณรอบๆกุฏิ เห็นต้นไม้เริ่มจะคล้อย คล้ายกับว่าจะหักโค่น หลวงตาจึงบอกให้ชาวบ้านผู้ชายช่วยกันทำให้มันโค่นลง เพราะหลวงตาเกรงว่าถ้าลมแรง ต้นไม้ต้นนี้จะโค่นหักใส่หลังคากุฏิ เลยตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ให้ชาวบ้านโค่นต้นไม้ต้นนี้ออกแล้วก็เอาต้นไม้ต้นใหม่มาปลูกแทน ระหว่างที่ชาวบ้านกลับไปเอาอุปกรณ์ในการตัดไม้ที่บ้าน ไอ้แกะ มองขึ้นไปบนต้นไม้เห็นรังนกอยู่บนต้นไม้นั้น ก็เกิดนึกสงสารเพราะหากต้นไม้ล้มลง  เกรงว่าลูกนกที่อยู่ในรังจะหล่นออกนอนกรังนกแล้วตายกันไปหมด  

          เจ้าแกะไปชวนเด็กวัดรุ่นที่ขึ้นไปเอาแต่ไม่มีใครว่าง ทุกคนวุ่นวายอยู่กับการทำงานตามที่หลวงตาสั่งให้ทำ จนไม่มีใครสนใจสิ่งที่เจ้าแกะพูด   ในเมื่อไม่มีใครช่วยเจ้าแกะจึงนึกขึ้นว่าจะขึ้นไปเอานกลงมาไว้เอง  แต่จะขึ้นไปยังไงล่ะ ?
เจ้าแกะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเห็นกิ่งไว้ที่โน้มไปทางหน้าต่างกุฏิหลวงตา เจ้าแกะ ได้วางแผนจะขึ้นไปที่กุฏิหลวงตาและปีนหน้าต่างกุฏิไปที่กิ่งไม้ใหญ่ เพื่อไปเอารังนกรังนั้น  ว่าแล้วเจ้าแกดะ ก็ไม่รีรอรีแอบเข้าไปในกุฏิหลางตาขณะที่หลวงตากำลังหลับอยู่ในกุฏิ   เจ้าแกะก็รีบปีนขึ้นไปที่หน้าต่างและคว้าเอากิ่งไม้ขนาดกลางที่โน้มมาใกล้ๆกับหน้าต่าง  ทันใดนั้นก็มีมาพอดี ในขณะที่เจ้าแกะกำลังจะคว้าเอากิ่งไม้กิ่งนั้น และมืออีกข้างที่ยึดตัวติดกับหน้าต่างกุฏิก็ปล่อย 

“โอ้ย!งือๆๆๆ” 
เจ้าแกะพลัดตกลงมาจากหน้าต่างกุฏิหลวงตาแม้นกระแทกกับพื้นเข้าอย่างแรง เคราะห์ดีที่กุฏิหลวงตาไม่ได้สูงมากเลยทำให้เจ้าแกะแค่เจ็บจากแรงกระแทกและมีแผลถลอกที่เข่าและศอกนิดหน่อย   หลวงตาที่กำลังหลับอยู่ในกุฏิได้ยินเสียง ก็สะดุ้งตื่นและก็เดินไปดูที่หน้าต่าง เห็นเจ้าแกะนอนร้องไห้อยู่ที่ข้างล่างของกุฏิหลวงตา  
          หลังจากช่วยเจ้าแกะลุกขึ้นแล้วหลวงตาก็ถามหาเหตุผลว่าทำไมถึงแอบขึ้นไปปีนหน้าต่างกุฏิหลวงตา  ไอ้แกะเล่าให้ฟังว่า
“หนูสงสารลูกนกกลัวมันตกลงมาตาย ถ้าแม่มันกลับมาไม่เจอลูกมัน แม่มันจะเสียใจ”  เด็กชายแกะพูดขึ้นด้วยความไร้เดียงสา

หลวงตาได้ยินแบบนั้นก็ไม่กล้าดุมาก จึงทำโทษแค่ให้ไปล้างห้องน้ำโทษฐานที่แอบปีนขึ้นกุฏิหลวงตา เจ้าแกะยอมทำตามที่หลวงตาบอกไม่บ่นสักคำ 

หลวงตามองดูเจ้าแกะแล้วนึกในใจว่า แกะเอ้ย! เจ้าเป็นเด็กที่มีจิตใจดี ความเดียงสาของเจ้าจะทำให้ใครต่อใครเขารักและเอ็ดดู โชคร้ายเหลือเกินที่ต้นทุนชีวิตเจ้าไม่ได้เริ่มที่ศูนย์หรือหนึ่งอย่างคนอื่นเขา แต่เริ่มที่ติดลบ  คนเรานี่มันมองกันที่ฐานันดรไม่ได้จริงๆ

************************************************************