เด็กชายในเงา6

บทที่6

เด็กแก่แดด

          เพราะชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้ ถ้าเลือกเกิดได้คงไม่มีใครในโลกอยากเกิดมาเป็นเด็กกำพร้า

ไม่มีลูกคนไหนบนโลกไม่ต้องการพ่อแม่  แต่เมื่อโชคชะตาพาให้เราต้องมาอยู่ในจุดที่เริ่มต้นด้วยการติดลบ
เราเองก็คงต้องใช้ชีวิตไปตามแบบที่เป็นให้มีความสุขเหมือนที่เจ้าแกะทำและเป็นอยู่

              ช่วงเวลาที่เด็กน้อยวัยกำลังต้องพักผ่อน ถูกหลวงพ่องัดให้ลืมตาตื่น เด็กชายแกะเจ้าเด็กกำพร้าผู้น่าสงสารลืมตาตื่นมาอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น และต้องตามหลวงตาแม้นไปบิณฑบาตร

“เร็วๆสิวะไอ้แกะ ชักช้าไม่ทันกินนะเฮ้ย”

หลวงตาแม้นเร่งเด็กชายแกะให้รีบเดินตามท่านให้ทันระหว่างที่หลวงตาแม้นเดินบินฑบาตรถึงตลาด ชาวบ้านก็ถามขึ้น

“ทำไมวันนี้เดินองค์เดียวละหลวงตา เด็กวัดไปไหนหมด”  
“นั่นไง!อ้าวหายไปไหนล่ะน่ะ”
หลวงตาพูดพลางหันหลังไปชี้ให้ชาวบ้านดูว่าไม่ได้มาบิณฑบาตองค์เดียว แต่กลับไม่เจอไอ้แกะ

“มันเดินกลับไปตั้งแต่หลวงตาเดินมาถึงหน้าตลาดแล้ว เด็กไม่ดี
บอกแล้วว่าอย่าเอามาเลี้ยง เลี้ยงยังไงมันก็ไม่รักดีหรอกหลวงตาคนมันไม่มีคนมันไม่มีพ่อมีแม่”ยายลาพูดขึ้น

“คนจะดีไม่ดีอยู่ที่สามัญสำนึกหรอกโยม ไม่เกี่ยวกับว่าจะรวยจะจน
บางคนมีครบทั้งเงินทั้งครอบครัว แต่ไม่มีความคิดก็มีถมไป”หลวงตาแม้นตอบกลับ

ทันที่ที่หลวงตาบิณฑบาตเสร็จก็รีบเดินกลับมาที่วัดโดยเร็วหวังจะลงโทษเจ้าแกะ แต่เมื่อเดินไปถึงหลังวัด  ภาพที่หลวงตาเห็นคือเจ้าแกะกำลังเก็บผัดที่ริมรั้ว  หลวงตานึกสงสัยจึงถามออกไป

“เอ็งจะเก็บไปทำไมไอ้แกะ”
“หนูจะเอาไปทำกับข้าวให้หลวงตา กับข้าวที่บ้านใส่บาตรมามันน้อย แกะจะทำกินเอง”
“เออ ความคิดเอ็งนี่ดีเนาะ คิดเป็น รู้จักเสียสละ ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ ไม่เหมือนผู้ใหญ่บางคน ” 
หลวงตาเอ่ยปากชื่นชมเจ้าแกะพลางมองและยิ้มอย่างเอ็นดูในความน่ารักของเจ้าแกะ

          คนเราจะดีจะชั่วไม่ได้ดูกันที่จุดเริ่มต้นหรอก เพราะต้นทุนชีวิตของแต่ละคน เริ่มต้นไม่เท่ากัน
แต่การจะเลือกคิด เลือกชีวิตและเลือกทางเดินในชีวิตตัวเอง มันเป็นสิทธิ์ของแต่ละคน 
เป็นผู้ใหญ่ก็ใช่ว่าจะมีคิดเป็นทุกคน  คนบางคนโตแต่ตัวมีถมไป

************************************************************