เด็กชายในเงา 10

บทที่  10

ปริญญาเด็กกำพร้า

เสียงพรุดังสนั่นราวกับว่าเกิด สงครามขึ้นยังงัยงั้น  ในเช้าของวันที่สุขสันต์พร้อมกับความตื่นเต้น  นี่ก็เป็นเวลาย่างเข้าสองทุ่มแล้วเสียงรถเสียงผู้คนโหร้องก็เจี้ยวจ้าวเรากับงานรื่นเริงประจำจังหวัด  มีผู้คนมากหน้าหลายตาเดินสวนทางกันไปมาจนตาลายไปหมด  ยายลาข้างบ้านก็ส่งเสียงเอะอะ  มาร้องเรียกว่างมาเคาะประตูบ้างค่ะ  ครั้งเมื่อได้ข่าวว่าไอ้เเกะคนที่ยายลาคอยดูถูกเหยียดหยามมาตลอด  แต่มาถึงวันนี้เจอก็ได้เห็นแล้วว่าไอ้เเกะคนนี้ก็ทำดีและสามารถประสบความสำเร็จได้ 

           ขณะที่ประตูบานใหญ่กำลังเปิดออกมีผู้หญิงสองคนยืนอยู่หน้าประตูมีถุงผ้าใบสวยกับกล่องข้าวใบโต  พร้อมกับเสียงเรียก เเกะเอ้ย  แกะเอ้ย  ทานอะไรมาหรือยังละลูก  ผู้หญิงสองคนยื่นผ้ากับกล่องข้อาวใบโตพร้อมกับส่งยิ้มให้เเกะ 

           เมื่อวานหลวงตาเเม้นได้เล่าให้ชาวบ้านฟังว่าไอ้เเกะ  ที่ไม่เห็นหน้าเห็นตาก็เพราะมันไปร่ำไปเรียนอยู่กรุงเทพโน่น  ไอ้เเกะบอกกับหลวงตาว่ามันจะไปเรียนไปหาความรู้เพื่อมาพัฒนาบ้านเกิดของมัน  อยากให้คนในชุมชนกินดีอยู่ดี  สบายขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ในขณะนี้ 

         เฮ้ยๆ  พวกสูเป็นอะไรกัน   หลวงตาเเม้น ถามชาวบ้านที่ทำหน้าอึ้ง 

          ชาวบ้านเมื่อทราบข่าวเรื่องของเเกะก็พากันมามาเเสดงความยิน  เมื่อเเกะเห็นเช่นนั้นก็เเทบจะกล้นน้ำตาไว้ไม่ไหว  ในคืนวันนั้นเเกะก็ได้เเต่นั่งยิ้มไปพร้อมกับน้ำตา

           เช้าวันที่ตื่นเต้นที่สุดของเเกะ  เเกะทำอะไรไม่ถูก  เก้ๆกังๆ ไปหมด  เพราะวันนี้เป็นวันที่เเกะตื่นเต้นเเละดีใจที่แกะประสบผลสำเร็จ   เเต่ก็เป็นวันที่เเกะเศร้าที่สุดเช่นกัน  เพราะพ่อแม่ของแกะนั้นได้จากเเกะไปตั้งแต่เเกะยังเล็กๆ วันนี้ก็ถือเป็นอีกก้าวของเด็กกำพร้าที่ทำให้ทุกคนเห็นว่าเเกะก็ทำได้

                                ************************************************************